De wereldwijde afspraken om de natuur beter te beschermen verlopen moeizaam. Vier jaar geleden spraken landen in Montreal af dat in 2030 minstens 30 procent van al het land en de zee beschermd gebied moet zijn. Tijdens de zeventiende biodiversiteitstop in de Armeense hoofdstad Yerevan maken landen de balans op. De vooruitzichten zijn somber, want de uitvoering van de plannen hapert aan alle kanten.
Natuurdoelen 2030
Natuurbescherming is niet alleen belangrijk voor planten en dieren, maar raakt ook direct onze eigen leefomgeving. Zo zorgen wilde bijen voor de bestuiving van onze voedselgewassen en beschermen gezonde kustgebieden ons tegen overstromingen. In Nederland spelen kwelders hierin een grote rol, terwijl elders grote mangrovebossen de golven breken.
Miljantentekort remt actie
Uit een recent rapport van de Verenigde Naties blijkt dat bijna geen enkel doel momenteel wordt gehaald. Alleen de aandacht voor klimaatverandering scoort voldoende. Volgens hoogleraar Liesje Mommer van Wageningen Universiteit ligt de grootste drempel bij de financiering. Er is jaarlijks 200 miljard euro nodig om biodiversiteit wereldwijd te beschermen, maar overheden en organisaties zijn nog niet op de helft van dit bedrag.
Subsidies onder het vergrootglas
Een ander heet hangijzer is het afbouwen van subsidies die schadelijk zijn voor het milieu. Nederland bracht recent in kaart welke financiële regelingen negatieve gevolgen hebben voor onze ecosystemen. Landbouwminister Jaimi van Essen reist ook af naar Yerevan en onderzoekt inmiddels vervolgstappen om deze schadelijke geldstromen aan te pakken. De Europese Unie probeert hierin samen op te trekken om de doelen voor 2030 alsnog binnen bereik te brengen.
Spanning tussen arme en rijke landen
De onderhandelingen beloven pittig te worden. Ontwikkelingslanden bezitten vaak de meest rijke natuur, zoals grote oerwouden, maar missen het geld voor intensieve bescherming. Zij wijzen naar westerse landen die al rijk zijn geworden ten koste van hun eigen natuur. Deze landen moeten volgens hen over de brug komen met financiële steun. Sinds het eerste natuurverdrag in 1992 proberen landen al concrete stappen te zetten, al doen de Verenigde Staten nog altijd niet mee aan de afspraken.
